ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಮಾನಸಿಕ ಪರಿವರ್ತನೆ.

 ಜಿಪುಣತನ ಬೇಡ: ಧನದ ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ಸಾರ್ಥಕ ಬದುಕು

ಆಧುನಿಕ ಬದುಕಿನ ಜಂಜಾಟದಲ್ಲಿ ಹಣವೇ ಎಲ್ಲವೂ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಆವರಿಸಿದೆ. ಭವಿಷ್ಯದ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲಲು ಸಂಪತ್ತಿನ ಶೇಖರಣೆ ಅಗತ್ಯವೇ ಸರಿ, ಶೇಖರಣೆಯೇ ಜೀವನದ ಪರಮ ಗುರಿಯಾದರೆ ಅದು 'ಜಿಪುಣತನ' ಎಂಬ ಮಾನಸಿಕ ಕಾಯಿಲೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಭೋಗ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗದ ನಡುವಿನ ತೆಳು ಗೆರೆಯನ್ನು ಮರೆತಾಗ, ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಸಾರ್ಥಕತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಬಳಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಸಮಾಜದ ಚಲನಶೀಲತೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಜಿಪುಣತನವು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮತೋಲನವು ಇಡೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಹದಗೆಡಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದೆ. ಬದುಕಿನ ಸಂಪತ್ತು ಇರುವುದು ಬ್ಯಾಂಕ್ ಖಾತೆಯ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಸಂಬಂಧಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಾಜಮುಖಿ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.

ಹಣವು ಬದುಕನ್ನು ಸುಗಮಗೊಳಿಸುವ ಸಾಧನವೇ ಹೊರತು, ಗುರಿಯಲ್ಲ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಹಣದ ಬೆನ್ನತ್ತಿದ ಮನುಷ್ಯ, ಬಳಸದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸಂಖ್ಯೆಯಾಗಿ ಶೇಖರಿಸಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಬಡತನಕ್ಕೂ ಜಿಪುಣತನಕ್ಕೂ ಬಹಳಷ್ಟು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ; ಬಡತನವು ಅನಿವಾರ್ಯತೆ, ಜಿಪುಣತನವು ಒಂದು ಆಯ್ಕೆ.

ಅನುಭವಗಳ ಹೂಡಿಕೆಯು ಬ್ಯಾಂಕ್ ಹೂಡಿಕೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮೌಲ್ಯಯುತವಾದುದು. ಗಳಿಕೆಗಿಂತ ಆ ಗಳಿಕೆಯಿಂದ ಸಿಗುವ ಅನುಭವಗಳು ಮತ್ತು ಸಂತೋಷದ ಬೆಲೆ ಹೆಚ್ಚು. ಹಣವನ್ನು ಬದುಕನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಲು ಬಳಸಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಬದುಕನ್ನೇ ಹಣದ ಹಿಂದಿನ ಗುಲಾಮರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂಬುದು ನೈಜ ಬದುಕಿನ ಪಾಠ.

ಮನೋವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಅತಿಯಾದ ಜಿಪುಣತನವು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಆಳವಾದ ಅಭದ್ರತೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ಹಣವೇ ತನಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಜಿಪುಣನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಮನೋಭಾವವು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪೋಷಕರ ವರ್ತನೆಗಳಿಂದ ಅಥವಾ ಪರಂಪರಾಗತವಾದ ಹವ್ಯಾಸಗಳಿಂದ ಮಗುವಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದುಬರುತ್ತದೆ.

ಭವಿಷ್ಯದ ಭೀತಿಯೇ ಇಂದಿನ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಅತಿಯಾದ ಜಿಪುಣತನವು ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗೆಳೆಯರಿಂದ ಮತ್ತು ಬಂಧುಗಳಿಂದ ದೂರ ಮಾಡಿ, ಕೊನೆಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಂತರವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗಿನ ಈ ಭಯವನ್ನು ತೊರೆದು ಉದಾರತೆಯನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯ.

ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಕೇವಲ ತಾಂತ್ರಿಕವಲ್ಲ, ಮಾನಸಿಕ ಪರಿವರ್ತನೆ. ಡಿಜಿಟಲ್ ವೇದಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ಸಣ್ಣ ಮೊತ್ತದ ದಾನವನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕಾನೂನಾತ್ಮಕವಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಸಮಾಜಮುಖಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಹಸ್ತಾಂತರಿಸುವ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರ ಕುರಿತ ಜಾಗೃತಿ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತಿನ ಪಾಲಕ (Trustee) ಎಂಬ ಅರಿವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕೌನ್ಸೆಲಿಂಗ್ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ವಿಕಸನ ಕಾರ್ಯಾಗಾರಗಳು ನಡೆಯಬೇಕು. ಗಳಿಕೆಯ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಭಾಗವನ್ನು ಸಮಾಜ ಸೇವೆಗಾಗಿ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಮೀಸಲಿಡುವ ಬಜೆಟ್ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿ ಕುಟುಂಬವೂ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಜಿಪುಣತನವು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದ ಸಮಸ್ಯೆ. ಗಳಿಸಿದ ಧನವು ಸಮಾಜದ ಹಿತಕ್ಕೆ ಬಳಸಲ್ಪಡದಿದ್ದರೆ ವ್ಯರ್ಥ. ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುವುದು ನಮ್ಮದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅದು ಸಮಾಜದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದು, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಮರಳಬೇಕಾದದ್ದೇ ಆಗಿದೆ. ಸರ್ಕಾರಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಉದಾರತೆಯನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಮೂಲಕ 'ಹಂಚಿಕೆಯ ಬದುಕು' ಎಂಬ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಬೇಕಿದೆ.

 ಮೂಲ; ಶ್ರೀ ಜಗದ್ಗುರು ಡಾ, ಚನ್ನ ಸಿದ್ದರಾಮ ಪಂಡಿತಾರಾಧ್ಯ ಶಿವಾಚಾರ್ಯ ಭಗವದ್ಪಾದರು ಶ್ರೀಶೈಲ ಪೀಠ.

ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಬರಹ

All Rights Reserved: The complete rights of this column belong to 'RanagalNewz'. Republishing parts or the entirety of this article without prior permission is unlawful. Copyright © 2026