ಸಂಪಾದಕೀಯ, EDITORIAL.
ಜಾಗತಿಕ ತೈಲ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ನೆರಳು: ಭಾರತದ ಇಂಧನ ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಆತಂಕದ ವಾಸ್ತವ
ನಾಗರಿಕತೆಯ ಚಕ್ರವನ್ನು ತಿರುಗಿಸುವ ಪ್ರಮುಖ ಶಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಅದು ಇಂಧನ. ಆದರೆ, ಇಂದಿನ ದಿನಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಇದೇ ಇಂಧನವು ಜಾಗತಿಕ
ರಾಜಕೀಯದ ದಾಳವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತವಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಕಳವಳಕಾರಿ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ. ಪೆಟ್ರೋಲ್, ಡೀಸೆಲ್ನಂತಹ ಇಂಧನಗಳು ಮತ್ತು ಕೃಷಿ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಜೀವನಾಡಿಯಾಗಿರುವ
ರಸಗೊಬ್ಬರಗಳಿಗಾಗಿ ಭಾರತವು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ವಿದೇಶಗಳತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಇಂತಹ
ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮತ್ತೆ ಯುದ್ಧದ ಮೋಡಗಳು ಕವಿಯುತ್ತಿರುವುದು ದೇಶದ
ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಮೇಲೆ ಭಾರಿ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಜಾಗತಿಕ ತೈಲ
ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಸಣ್ಣ ಏರುಪೇರು ಕೂಡ ಭಾರತದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಜೇಬಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಹೊಡೆತ
ನೀಡುತ್ತದೆ. ತೈಲ ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ದೇಶಗಳ ಒಕ್ಕೂಟದ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಅಥವಾ ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದಲ್ಲಿ
ಉಂಟಾಗುವ ಸಂಘರ್ಷಗಳು ನಮ್ಮ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಂಕ್ಗಳಲ್ಲಿನ ದರವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ. ಇಂಧನ
ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಯ ಮಂತ್ರವನ್ನು ನಾವು ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ವಾಸ್ತವಿಕವಾಗಿ ಇನ್ನೂ
ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಕೈಗೊಂಬೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದ್ದೇವೆ ಎನ್ನುವುದು ಕಟು ಸತ್ಯ. ಭಾರತ ತನ್ನ
ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಕಚ್ಚಾ ತೈಲದ ಶೇಕಡಾ 85ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪಾಲನ್ನು ಆಮದು
ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ, ಇರಾಕ್ ಮತ್ತು ರಷ್ಯಾದಂತಹ ದೇಶಗಳ
ಮೇಲೆ ನಾವು ಹೊಂದಿರುವ ಈ ಅವಲಂಬನೆಯು ನಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯಲ್ಲಿ
ಇರಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತೈಲ ದರ ಏರಿಕೆಯಾದಾಗ, ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅದರ ಪರಿಣಾಮವು ತಕ್ಷಣವೇ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಮತ್ತು ಡೀಸೆಲ್ ದರ
ಹೆಚ್ಚಾದಾಗ ಅದು ಸಾರಿಗೆ ವೆಚ್ಚವನ್ನಷ್ಟೇ ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಸರಕುಗಳ
ಸಾಗಣೆ ದರ ದುಬಾರಿಯಾಗಿ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅಗತ್ಯ ವಸ್ತುಗಳ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆಗೆ
ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಹಣದುಬ್ಬರವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನಜೀವನವನ್ನು
ದುಸ್ತರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿಶೀಲ ಆರ್ಥಿಕತೆಗೆ ಇಂಧನ ಬೆಲೆ ಸ್ಥಿರತೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ, ಆದರೆ ಭೌಗೋಳಿಕ ರಾಜಕೀಯ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಭಾರಿ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ
ನೈಸರ್ಗಿಕ ಅನಿಲದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಆಮದಿನ ಮೇಲೆಯೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಯುದ್ಧವು
ಆರಂಭವಾದರೆ ಸರಬರಾಜು ಸರಪಳಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಯ ಉಂಟಾಗಿ, ದೇಶೀಯವಾಗಿ
ಬೆಲೆಗಳು ಗಗನಕ್ಕೇರುತ್ತವೆ. ರಸಗೊಬ್ಬರಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಇದೇ ಕಥೆ. ಕೃಷಿ ಪ್ರಧಾನ ದೇಶವಾದ
ಭಾರತದಲ್ಲಿ ರೈತರು ರಸಗೊಬ್ಬರಗಳಿಗಾಗಿ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ದರಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ರಸಗೊಬ್ಬರಗಳ
ಕಚ್ಚಾ ವಸ್ತುಗಳು ಅಥವಾ ಸಿದ್ಧ ಗೊಬ್ಬರವು ವಿದೇಶದಿಂದ ಆಮದಾಗದಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆಗೆ ಗಂಡಾಂತರ ಕಾದಿದೆ. ಕಚ್ಚಾ ತೈಲ ಮತ್ತು ಅನಿಲದ ದರ ಏರಿಕೆಯಾದಾಗ,
ರಸಗೊಬ್ಬರ ಉತ್ಪಾದನಾ ವೆಚ್ಚ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ
ಅದು ರೈತರ ಮೇಲೆ ಭಾರವಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತದೆ.
"ಮಿತ ಬಳಸಿ, ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಂಗಾರವಾಗಬಹುದು": ಪ್ರಧಾನಿಯವರ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಅರ್ಥ; ದೇಶದ ಪ್ರಧಾನಿ ಇಂಧನ ಮಿತ ಬಳಕೆ ಕುರಿತು ನೀಡಿರುವ ಹೇಳಿಕೆಯು ಭವಿಷ್ಯದ ದೊಡ್ಡ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ
ಕುರಿತಾದ ಮುನ್ಸೂಚನೆ. ತೈಲವು ಬಂಗಾರದಷ್ಟೇ ಅಮೂಲ್ಯವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗುವ ದಿನ ದೂರವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಮಾತು, ದೇಶದ ಅಸ್ಥಿರ ಇಂಧನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು
ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂಧನವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವುದು ಎಂದರೆ ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಪೋಲು
ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಸಮಾನ. ಈ ಮಿತ ಬಳಕೆಯ ಘೋಷಣೆಯು ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಸಂರಕ್ಷಣೆಗೆ ನಮಗೆ ಇರುವ
ಅಲ್ಪಾವಧಿಯ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಾರಿಗೆಯ ಬಳಕೆ, ವಿದ್ಯುತ್
ವಾಹನಗಳ ಅಳವಡಿಕೆ ಮತ್ತು ಪರ್ಯಾಯ ಇಂಧನ ಮೂಲಗಳತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ನಮಗಿದೆ. ಇಂಧನವನ್ನು
ಎಷ್ಟು ಉಳಿಸುತ್ತೇವೆಯೋ, ಅಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ವಿದೇಶಿ ವಿನಿಮಯವನ್ನು
ಉಳಿಸಬಲ್ಲೆವು ಮತ್ತು ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಬಲ್ಲೆವು.
ಆರ್ಥಿಕ ತಜ್ಞರು ಎಚ್ಚರಿಸುವಂತೆ, ಭಾರತವು ಇಂಧನ ಮೂಲಗಳ ವೈವಿಧ್ಯೀಕರಣಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡದಿದ್ದರೆ
ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಬೆಲೆ ತೆರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕೇವಲ ತೈಲ ಮತ್ತು ಅನಿಲದ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗದೆ,
ಸೌರಶಕ್ತಿ, ಪವನಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಜೈವಿಕ ಇಂಧನದಂತಹ
ನವೀಕರಿಸಬಹುದಾದ ಇಂಧನ ಮೂಲಗಳ ಕಡೆಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಸಾಗಬೇಕಿದೆ. ಇದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆಯ
ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಯುದ್ಧ ಅಥವಾ ಜಾಗತಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಉಂಟಾದಾಗ ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕತೆ
ಅಲುಗಾಡಬಾರದು ಎಂದರೆ, ತೈಲ ನಿಕ್ಷೇಪಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ
ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಜತೆಗೆ, ಆಂತರಿಕ ಇಂಧನ
ಉತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಬೇಕು. ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬಳಕೆಯ ಮೂಲಕ ಇಂಧನ
ದಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು ಇಂದಿನ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿದರೆ,
ಕಳೆದ ಶತಮಾನದ ತೈಲ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳು ಜಾಗತಿಕ ಆರ್ಥಿಕತೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ
ಅಲುಗಾಡಿಸಿದ್ದವು ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. 1970ರ ದಶಕದ ತೈಲ
ನಿರ್ಬಂಧಗಳು ಇಡೀ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ನೂಕಿದ್ದವು ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ಇಂದಿನ
ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿಲ್ಲ, ಹೆಚ್ಚು ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಿದೆ. ಭಾರತ
ತನ್ನ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಇಂಧನ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು
ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ, ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಯುದ್ಧಗಳು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು
ಅಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದಾಗ, ಯಾವುದೇ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ತಂತ್ರಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ
ಪರಿಹಾರವನ್ನು ನೀಡಲಾರವು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಆಂತರಿಕವಾಗಿ
ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಮಿತ ಬಳಕೆಯನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೊಂದೇ ಉಳಿದಿರುವ ಶಾಶ್ವತ
ಮಾರ್ಗ. ಜಾಗತಿಕ ಯುದ್ಧಗಳು ಅಥವಾ ತೈಲ ಉತ್ಪಾದಕ ದೇಶಗಳ
ಆಂತರಿಕ ಕಲಹಗಳಿಗೆ ಭಾರತ ನೇರವಾಗಿ ಹೊಣೆಗಾರನಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿರುವ
ಕಾರಣ, ಇಂತಹ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳ ಬಿಸಿ ನಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಬೇರುಗಳವರೆಗೆ
ತಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಪೆಟ್ರೋಲಿಯಂ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು ಮತ್ತು ಬಂಗಾರದ ಆಮದಿಗಾಗಿ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಕೋಟ್ಯಂತರ
ರೂಪಾಯಿಗಳ ವಿದೇಶಿ ವಿನಿಮಯವನ್ನು ವ್ಯಯಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಪ್ರಧಾನಿಯವರು ಇಂಧನ ಮಿತ ಬಳಕೆಯ
ಕುರಿತು ನೀಡಿರುವ ಎಚ್ಚರಿಕೆ, ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯದ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ
ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿರುವ ಬದಲಾವಣೆಯ ಮುನ್ಸೂಚನೆ.
ವಿದೇಶಿ ಅವಲಂಬನೆಯನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಲು ಮೊದಲಿಗೆ ಆರ್ಥಿಕ
ನೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಇಂಧನ ಆಮದಿನ ಮೇಲಿನ ಅವಲಂಬನೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು, ಪರ್ಯಾಯ ಇಂಧನ ಮೂಲಗಳ
ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ಸರ್ಕಾರವು ಬೃಹತ್ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡಬೇಕು. ಸೌರಶಕ್ತಿ, ಪವನಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಹಸಿರು ಜಲಜನಕ (Green Hydrogen) ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳ
ಸಂಶೋಧನೆ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಉತ್ತೇಜನ ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಆಮದು ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಗಣನೀಯವಾಗಿ
ತಗ್ಗಿಸಬಹುದು. ಅಲ್ಲದೆ, ಬಂಗಾರದ ಮೇಲಿನ ಅತಿಯಾದ ವ್ಯಾಮೋಹವನ್ನು
ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಜನರಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಬೇಕಿದೆ. ಬಂಗಾರ ಹೂಡಿಕೆಯ ಸಾಧನವಾಗಿ
ನೋಡುವ ಬದಲು, ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕತೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗುವ 'ಗೋಲ್ಡ್ ಬಾಂಡ್'ಗಳಂತಹ ಯೋಜನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡುವಂತೆ
ಜನರನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಬೇಕು. ಇದರಿಂದ ವಿದೇಶದಿಂದ ಬಂಗಾರ ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ,
ದೇಶದ ಸಂಪತ್ತು ದೇಶದಲ್ಲೇ ಉಳಿಯಲು ಸಹಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ
ಇಂಧನ ಉಳಿತಾಯವು ಜನಾಂದೋಲನವಾಗಬೇಕು. "ವ್ಯಕ್ತಿಶಃ ಉಳಿತಾಯ, ದೇಶಕ್ಕೆ
ಆಧಾರ" ಎಂಬ ತತ್ವವನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಗರಿಕನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಾರಿಗೆಯನ್ನು
ಬಳಸುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮರುಸ್ಥಾಪಿಸುವುದು ಇಂದಿನ ತುರ್ತು. ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ
ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಧನದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು, ಆರ್ಥಿಕ
ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ದೇಶಪ್ರೇಮದ ಭಾಗ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು. ನೈತಿಕವಾಗಿ, ನಾವು ಭವಿಷ್ಯದ ಪೀಳಿಗೆಯ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಇಂದೇ
ಪೋಲು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ನಮಗಿರಬೇಕು. ಇಂಧನ ಅಥವಾ ಬಂಗಾರದ ಅತಿಯಾದ ಬಳಕೆ ಮುಂದಿನ
ಪೀಳಿಗೆಗೆ ನೀಡುವ ಕನಿಷ್ಠ ಸೌಕರ್ಯಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಮಿತವಾಗಿ
ಬಳಸುವುದು ನೈತಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಇದು ಕೇವಲ ಸರ್ಕಾರದ ಕರ್ತವ್ಯವಲ್ಲ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ
ಪ್ರಜೆಯೂ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸ.
ಭಾರತ ಇಂಧನ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ಒಂದು ದೇಶದ ಮೇಲೆ
ಅವಲಂಬಿತವಾಗದೆ, ಬಹುಪಕ್ಷೀಯ
ಇಂಧನ ಒಪ್ಪಂದಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಚಾತುರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಬೇಕು. ಇರಾಕ್,
ರಷ್ಯಾ ಅಥವಾ ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದ ದೇಶಗಳ ಜತೆಗೆ ಉತ್ತಮ ಸಂಬಂಧವನ್ನು
ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ, ನವೀಕರಿಸಬಹುದಾದ ಇಂಧನ ಮೂಲಗಳಿಗಾಗಿ ಆಫ್ರಿಕಾ
ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕದಂತಹ ದೇಶಗಳ ಜತೆಗೂ ತಾಂತ್ರಿಕ ಸಹಭಾಗಿತ್ವ ಹೊಂದಬೇಕು. ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ,
ಕೃಷಿ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ರಸಗೊಬ್ಬರಗಳ ಅತಿಯಾದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಿ, ಸಾವಯವ ಕೃಷಿಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವ ಮೂಲಕ ಆಮದಾಗುವ ರಸಗೊಬ್ಬರಗಳ ಮೇಲಿನ ಅವಲಂಬನೆಯನ್ನು
ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಇದು ಮಣ್ಣಿನ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದಲ್ಲದೆ, ವಿದೇಶಿ
ವಿನಿಮಯವನ್ನೂ ಉಳಿಸುತ್ತದೆ. ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ನೆರವಿನಿಂದ ಸ್ಥಳೀಯವಾಗಿ ಲಭ್ಯವಿರುವ
ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನೇ ಬಳಸಿ ಇಂಧನ ಮತ್ತು ರಸಗೊಬ್ಬರ ತಯಾರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳನ್ನು
ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಬೇಕು.
☑
ಜಾಗತಿಕ ತೈಲ ಮತ್ತು ಇಂಧನ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳು ಭಾರತದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ
ಮೇಲೆ ನೇರ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವುದರಿಂದ, ಮಿತ
ಬಳಕೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಇಂಧನ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಗಾಗಿ ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಯೋಜನೆಗಳ
ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ನಾವು ಹಸಿರು ಇಂಧನ ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧನೆಯಲ್ಲಿ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡಬೇಕು ಹಾಗೂ
ಬಂಗಾರದ ಆಮದನ್ನು ತಗ್ಗಿಸಲು ಪರ್ಯಾಯ ಹೂಡಿಕೆ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಬೇಕು. ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ
ಇಂಧನ ಉಳಿತಾಯವನ್ನು ಜನಾಂದೋಲನವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ
ಸಾರಿಗೆಯನ್ನು ಬಳಸುವ ಮೂಲಕ ನೈತಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಗರಿಕನು ಮೆರೆಯಬೇಕು. ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ
ಇಂಧನ ಮೂಲಗಳ ವೈವಿಧ್ಯೀಕರಣ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಬಳಕೆ ಹಾಗೂ ಸಾವಯವ
ಕೃಷಿಗೆ ಉತ್ತೇಜನ ನೀಡುವುದರಿಂದ ವಿದೇಶಿ ಅವಲಂಬನೆಯನ್ನು ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಇಂಧನ
ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಯು ಸರ್ಕಾರದ ಗುರಿಯಾಗದೆ, ದೇಶದ ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ
ಪೀಳಿಗೆಯ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ನಡೆಸುವ ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟವಾಗಬೇಕು.
ವರದಿ:
- ಕಿರಣ್ ದಾನಿ, ಸಂಪಾದಕರು, ರಣಗಲ್ ನ್ಯೂಜ್. © ಸರ್ವ ಹಕ್ಕು ಕಾಯ್ದಿರಿಸಲಾಗಿದೆ.
All Rights Reserved: The complete rights of this column belong to 'RanagalNewz'. Republishing parts or the entirety of this article without prior permission is unlawful. Copyright © 2026