ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆ ಮತ್ತು ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ರಾಜಕಾರಣ - ಸಂವಿಧಾನದ ದೃಷ್ಟಿ
ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರವು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಪಾಲಿಗೆ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ.
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಗರಿಕನು ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯಾಗಿ ಬದುಕಲು ಬೇಕಾದ ಪರಿಸರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದು ಮತ್ತು
ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ಮೂಲಭೂತ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಆದರೆ, ಇಂದು ಸರ್ಕಾರಗಳು ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಬದಲು 'ಉಚಿತ
ಗ್ಯಾರಂಟಿ'ಗಳಂತಹ ಸಂಕೋಲೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿವೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ
ಎದ್ದಿದೆ. ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನೀಡುವ ಇಂತಹ ಉಚಿತ
ಆಶ್ವಾಸನೆಗಳು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮತದಾರರನ್ನು ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತವೆ. ಬಹುಮತ ಸಿಕ್ಕ
ನಂತರ ಸರ್ಕಾರವು ಈ ಮಾತನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾದ
ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಸರ್ಕಾರ ತನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ ಹಣವನ್ನು ತರುವುದಿಲ್ಲ; ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ತೆರಿಗೆಯ ಹಣವನ್ನೇ ಬಳಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸೌಲಭ್ಯ ಕೊಟ್ಟು,
ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ತೆರಿಗೆ ಅಥವಾ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಆ ಹಣವನ್ನು ವಾಪಸ್
ಪಡೆಯುವ ಆರ್ಥಿಕ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ನಾಗರಿಕನು ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಯೋಜನೆಗಳಿಗಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿಗಳನ್ನು ಮೀಸಲಿಡುವುದರಿಂದ ಬಜೆಟ್ನಲ್ಲಿ
ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಕೊರತೆಯುಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಆರ್ಥಿಕ ಅಸಮತೋಲನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿ
ಹಣದುಬ್ಬರ (Inflation) ಹೆಚ್ಚಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು
ತಳ್ಳಿಹಾಕುವಂತಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾವಲಂಬಿಗಳಾಗಿ ದುಡಿದು ತೆರಿಗೆ ಪಾವತಿಸಿ ಬದುಕುವ ಸಮಾಜವು, ಉಚಿತಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾದಾಗ, ಉತ್ಪಾದಕತೆ ಕುಸಿಯುತ್ತದೆ.
ಸರ್ಕಾರಿ ಸ್ವಾಮ್ಯದ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು
ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಿಗಡಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಪಾವಧಿಯ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ
ಆರ್ಥಿಕ ಹಾನಿ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದು ನೈತಿಕವಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಸರಿ?
ಮತದಾನ
ಮಾಡುವಾಗ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಉಚಿತಗಳ ಆಮಿಷಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗದೆ, ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿರತೆ ಮತ್ತು
ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಗೆ ಉತ್ತೇಜಿಸುವ ದೂರದೃಷ್ಟಿಯನ್ನೇ ಮಾನದಂಡವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ನೀತಿ
ಆಯೋಗ ಮತ್ತು ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗದಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ನಿಯಮಗಳ ಆಚೆಗೆ ಆರ್ಥಿಕ
ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸರ್ಕಾರಗಳಿಗೆ ಕಠಿಣ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು
ಹೊಂದಿರಬೇಕು.
ಭಾರತದ
ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಸ್ವಾಮ್ಯದ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಾದ ಕೆ.ಎಸ್.ಆರ್.ಟಿ.ಸಿ, ಕೆ.ಪಿ.ಟಿ.ಸಿ.ಎಲ್, ಕುರಿ ಮತ್ತು ಉಣ್ಣೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ನಿಗಮ
ಮುಂತಾದವುಗಳು ಜನರಿಗೆ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಲು ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಇವುಗಳಿಗೆ
ನೀಡಲಾದ 'ಸ್ವಾಯತ್ತತೆ' (Autonomy) ಎಂದರೆ, ಕಾನೂನಿನ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದು. ಆದರೆ,
ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ
ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ರೀತಿ ಆತಂಕಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಸ್ವಾಯತ್ತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶ ಲಾಭ ಅಥವಾ
ಸಮರ್ಪಕ ಸೇವೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದೇ ಹೊರತು ರಾಜಕೀಯ ದಾಳಗಳಾಗುವುದಲ್ಲ. ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಯೋಜನೆಗಳಿಗಾಗಿ ಈ
ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಆ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಬದುಕುಳಿಯುವಿಕೆಯ
ಮೇಲೆ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪವು ಸಂಸ್ಥೆಯ ವೃತ್ತಿಪರತೆಯನ್ನು
ಕುಂಠಿತಗೊಳಿಸಿ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಯ ಮೇಲೆ ಕೆಟ್ಟ ಪರಿಣಾಮ
ಬೀರುತ್ತದೆ. ಸಂವಿಧಾನದ 4ನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ 'ರಾಜ್ಯ
ನೀತಿಯ ನಿರ್ದೇಶಕ ತತ್ವಗಳು' (Directive Principles of State Policy) ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಲ್ಯಾಣದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಇದೇ
ಸಂವಿಧಾನವು 'ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಸ್ತಿಯ ರಕ್ಷಣೆ' (ಆರ್ಟಿಕಲ್
51A) ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಗರಿಕನ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರದ ಕರ್ತವ್ಯ ಎಂದು
ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಸರ್ಕಾರದ ಜನಪ್ರಿಯ ಯೋಜನೆಗಳು ರಾಜ್ಯದ ಬೊಕ್ಕಸದ ಮೇಲೆ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೇರಿ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಮೀಸಲಿಡಬೇಕಾದ ಹಣವನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡರೆ, ಅದು ಮೂಲಭೂತ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹಕ್ಕಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಜ್ಞರು
ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುತ್ತಾರೆ.
ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗ ಮತ್ತು ನೀತಿ ಆಯೋಗದ ಮಿತಿಗಳು: ನೀತಿ ಆಯೋಗವು ಸಲಹಾತ್ಮಕ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿದ್ದು, ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾನೂನು ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ. ಚುನಾವಣಾ
ಆಯೋಗವು ಚುನಾವಣಾ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿನ ನೀತಿ ಸಂಹಿತೆಯ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯನ್ನು ನೋಡಬಲ್ಲದು, ಆದರೆ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವ ಸರ್ಕಾರವು ತಮ್ಮ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಬಳಸಿ ಜಾರಿಗೆ
ತರುವ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಂವಿಧಾನಿಕವಾಗಿ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿದೆ. ಕೆಲಸ ರಹಿತ ಜನರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಅಥವಾ ಉಚಿತಗಳ
ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವ ರಾಜಕಾರಣವು 'ಪರಾಶ್ರಿತ ಸಮಾಜ'ವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಆತ್ಮಗೌರವ ಮತ್ತು ಕಾಯಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು
ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸಂವಿಧಾನವು 'ಜೀವಿಸುವ ಹಕ್ಕನ್ನು' (ಆರ್ಟಿಕಲ್ 21) ನೀಡಿದೆಯಾದರೂ, ಅದು
ಗೌರವಯುತವಾದ ಉದ್ಯೋಗದ ಮೂಲಕ ಬದುಕುವುದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ, ದಾನದ
ಮೇಲಲ್ಲ.
ವಿಷಯದ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣಕ್ಕಾಗಿ ತಜ್ಞರ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ:
- ಸ್ವಾಯತ್ತ
ಸಂಸ್ಥೆಗಳು (Public Sector Undertakings - PSUs) ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ನಿರ್ದೇಶನ ಪಡೆಯದಿದ್ದರೂ, ನೀತಿ
ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರದ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ 'ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ
ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ' ಅವುಗಳ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ಮುರಿಯುತ್ತದೆ.
- ಇಲ್ಲಿ
ನೇರವಾಗಿ ಸಂವಿಧಾನದ ಉಲ್ಲಂಘನೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗದಿದ್ದರೂ, ಸರ್ಕಾರದ 'ಹಣಕಾಸು ಶಿಸ್ತಿನ' (Fiscal
Discipline) ಕೊರತೆಯು ಭವಿಷ್ಯದ ಪೀಳಿಗೆಯ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ
ತರುತ್ತದೆ.
- ಇಂತಹ
ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪದ ವಿರುದ್ಧ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸಲು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಅರ್ಜಿ (PIL) ಸಲ್ಲಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚರ್ಚೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವ ಮೂಲಕ ಸರ್ಕಾರಗಳ ಮೇಲೆ
ನೈತಿಕ ಒತ್ತಡ ಹೇರುವುದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ.
- ಸರ್ಕಾರಿ
ಸ್ವಾಮ್ಯದ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಲಾಭದಾಯಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ನಡೆಯಲು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಆಡಳಿತ
ಮಂಡಳಿಗಳಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿರಬೇಕು.
- ಉಚಿತ
ಯೋಜನೆಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯದ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿರತೆಯ ನಡುವೆ ಸಮತೋಲನವಿರಬೇಕು.
- ಸರ್ಕಾರದ
ಯೋಜನೆಗಳು ಜನರನ್ನು ಸ್ವಾವಲಂಬಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕೇ ಹೊರತು ಕೆಲಸ ರಹಿತರನ್ನಾಗಿ ಅಲ್ಲ.
- ಆಶ್ವಾಸನೆಗಳ
ಹಿಂದೆ ಹೋಗದೆ, ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಬಗ್ಗೆ
ಮತದಾರರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕು.
"ಸರ್ಕಾರದ ಯೋಜನೆಗಳು ಸೌಲಭ್ಯಗಳಾಗಬೇಕೇ ಹೊರತು ಸಂಕೋಲೆಗಳಾಗಬಾರದು. ನಾವು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ
ಸರ್ಕಾರವು ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕು, ಬೊಕ್ಕಸದ
ಹಣವನ್ನು ಹಂಚುವ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಬಾರದು. ಸ್ವಾಯತ್ತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಬಲಹೀನವಾದರೆ, ಅದರ ಪರಿಣಾಮವು ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮೇಲೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ."
ಸ್ವಾಯತ್ತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಪಾತ್ರ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರದ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ: ಸ್ವಾಯತ್ತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ
ನಡೆಯಬೇಕು. ಇವುಗಳ ಮೇಲಿನ ಸರ್ಕಾರದ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪವು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.
ಸರ್ಕಾರಗಳು ತಮ್ಮ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಅರಿತು, ಇಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು
ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಉದ್ಯೋಗ
ಮತ್ತು ಉದ್ಯಮಶೀಲತೆಯ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುವುದೇ ಹೊರತು, ಉಚಿತಗಳ
ಮೂಲಕ ಸಂಕೋಲೆ ಹಾಕುವುದು ಅಲ್ಲ.
☑
- ಸರ್ಕಾರವು ಜನರ
ಪಾಲಿಗೆ ರಕ್ಷಕನಾಗಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಜನರನ್ನು ಸೋಮಾರಿಗಳನ್ನಾಗಿಸುವ
ಉಚಿತಗಳ ವಿತರಕನಾಗಬಾರದು.
- ಉಚಿತ
ಗ್ಯಾರಂಟಿಗಳು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಹಣವನ್ನೇ ಬಳಸುವುದರಿಂದ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಹಣದುಬ್ಬರದ ಬರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ನಾಗರಿಕರ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ.
- ಮತದಾರರು
ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯ ಆಮಿಷಗಳಿಗಿಂತ, ರಾಜ್ಯದ ಆರ್ಥಿಕ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು
ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
- ಸರ್ಕಾರಿ
ಸ್ವಾಮ್ಯದ ಸ್ವಾಯತ್ತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ರಾಜಕೀಯದಿಂದ ದೂರವಿಟ್ಟು, ಅವುಗಳನ್ನು ವೃತ್ತಿಪರ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಬೇಕು.
- ಸ್ವಾವಲಂಬಿ
ಬದುಕೇ ಸಂವಿಧಾನದ ಆಶಯ; ಸರ್ಕಾರಗಳು ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ
ವಾತಾವರಣ ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕು.
ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂದೇಶ: ಕೇಳಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ "ಬದುಕಲು ಬೇಕಾದ
ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಯನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ನೀಡುತ್ತಿದೆಯೇ?" ಉಚಿತಗಳ
ಸಂಕೋಲೆಗಳು ಒಂದು ತಲೆಮಾರನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸಿದರೆ, ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಯು
ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಬರಹ:
- ಕಿರಣ್ ದಾನಿ (ರಣಗಲ್ ನ್ಯೂಜ್ ಸಂಸ್ಥಾಪಕರು)
All Rights Reserved: The complete rights of this column belong to 'RanagalNewz'. Republishing parts or the entirety of this article without prior permission is unlawful. Copyright © 2026