ಸೋಹಂ ಎಂದೆನಿಸದೆ ದಾಸೋಹಂ ಎಂದೆನಿಸಯ್ಯ:

ಸೋಹಂ ಅಹಂಕಾರದ ಸಂಕೇತವಾದರೆ, ದಾಸೋಹಂ ನಮ್ರತೆ ಮತ್ತು ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ.

ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಸೇವೆಯೆಡೆಗೆ ಒಂದು ದಾರ್ಶನಿಕ ಪಯಣ; ಭಾರತೀಯ ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ‘ಸೋಹಂ’ ಮತ್ತು ‘ದಾಸೋಹಂ’ ಎಂಬ ಎರಡು ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಎರಡು ಭಿನ್ನ ಧ್ರುವಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತವೆ. ‘ಸೋಹಂ’ ಎಂದರೆ “ನಾನೇ ಬ್ರಹ್ಮ” ಅಥವಾ “ನಾನೇ ಸರ್ವಸ್ವ” ಎಂಬ ಆತ್ಮಪ್ರಜ್ಞೆ. ಇದು ಉನ್ನತ ಸ್ಥಿತಿಯಾದರೂ, ಸಾಂಸಾರಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಇದು ಅಹಂಕಾರದ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ ಬದಲಾಗುವ ಅಪಾಯವಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ, ‘ದಾಸೋಹಂ’ ಎಂದರೆ “ನಾನು ಸೇವಕ” ಎಂಬ ನಮ್ರತೆಯ ನಿವೇದನೆ. ಇಂದಿನ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಮನುಷ್ಯನು ಯಶಸ್ಸಿನ ಬೆನ್ನೇರಿ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರದ ಸೆರೆಯನ್ನು ಬಿಗಿಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ವ್ಯಕ್ತಿವಾದ (Individualism) ಎಂಬ ಕಾಯಿಲೆ ಸಮಾಜವನ್ನು ವಿಭಜಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಮೌಲ್ಯಗಳು ಪುಸ್ತಕದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಆತಂಕ ಎದುರಾಗಿದೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ದಾಸೋಹದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯು ಕೇವಲ ಧಾರ್ಮಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಸಮಾಜದ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ 'ಸಾಮಾಜಿಕ ಲಸಿಕೆ'ಯಾಗಿದೆ.

ಅಹಂಕಾರದ ಸೆರೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾನವ: ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರ, ಹಣ ಮತ್ತು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯ ಮದದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಅಹಂಕಾರದ ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೇರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮನೋವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಅಹಂಕಾರವು ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಲ್ಲೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಳಿಸಬಲ್ಲೆ ಎಂಬ ‘ಸೋಹಂ’ ಭಾವನೆಯು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತುಹಾಕುವ ಮೊದಲ ಮೆಟ್ಟಿಲು. ಇದು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಸಮಾಜದಿಂದ ದೂರವಿರಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಒಂಟಿ ದ್ವೀಪದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನೈಜ ಸಂತೋಷವು ಸೇವೆಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮರೆತ ಮನುಷ್ಯ, ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಸುಖವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ, ವಸ್ತುಗಳು ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತವೆಯೇ ಹೊರತು ಆತ್ಮತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಲಾರವು. ಸಂಬಂಧಗಳು ಮುರಿದುಬೀಳುತ್ತಿರುವುದು ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಈ ಅಹಂಕಾರದ ಲಕ್ಷಣವೇ ಆಗಿದೆ. ನಾವು ಯಾರು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನಾವು ಏನು ಕೊಡಬಲ್ಲೆವು ಎಂಬುದೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಬೇಕು.

ಬಸವಾದಿ ಶರಣರ ದಾಸೋಹ ತತ್ವ: ಸಮಾನತೆಯ ನೆಲೆ; ಹನ್ನೆರಡನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬಸವಣ್ಣನವರು ಮತ್ತು ಶರಣರು ದಾಸೋಹವನ್ನು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಆಂದೋಲನವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದರು. ಇದು ಅನ್ನದಾನದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಕಾಯಕಜೀವಿಗಳ ಬದುಕಿನ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. “ಕಾಯಕವೇ ಕೈಲಾಸ” ಎಂಬ ತತ್ವವು, ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಅದರ ಫಲವನ್ನು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಅರ್ಪಿಸುವುದು ದಾಸೋಹ ಎಂಬ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯಿತು. ಶರಣರ ಅನುಭವ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ವರ್ಣಭೇದ, ಲಿಂಗಭೇದಗಳ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಒಡೆದು ಹಾಕಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಾನರು ಎಂಬ ದಾಸೋಹದ ತಳಹದಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲಾಯಿತು. ಇದು ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ನಿದರ್ಶನ. ಇಂದಿನ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅಣುಬಾಂಬ್ ಅಥವಾ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಅಬ್ಬರಕ್ಕಿಂತ, ಇಂತಹ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಸಮಾನತೆಯ ದಾಸೋಹ ಭಾವದ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯವಿದೆ.

ಆಧುನಿಕ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾದ ದಾಸೋಹ ಮತ್ತು ಸವಾಲುಗಳು; ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಇಂದು ಸೇವಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ವ್ಯಾಪಾರವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿವೆ. ಸೋಷಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗುವ ಸೇವೆಗಳು ನೈಜ ದಾಸೋಹದ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿವೆ. ದಾಸೋಹಕ್ಕೆ ಪ್ರಚಾರದ ಹಂಗಿಲ್ಲ, ಅದು ಕೈಯಿಂದ ಕೈಗೆ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗುವ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಇಂದು ಪ್ರಚಾರವೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಸೇವಾ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿನ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರ ಪ್ರಕಾರ, ಸೇವೆ ಎಂಬುದು ದಾನವಲ್ಲ, ಸಮಾನತೆ ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ನಾವು ಯುವಜನತೆಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಹೊರತು, ಅವರಿಗೆ ಸಮಾಜಮುಖಿ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಸಮಾಜಸೇವೆಯನ್ನು ಪಠ್ಯಕ್ರಮದ ಭಾಗವಾಗಿಸುವ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ದಾಸೋಹದ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿಸಬಲ್ಲೆವು.

ದಾಸೋಹವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಉಪದೇಶಗಳ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಅಗತ್ಯವಿದೆ: ಅಹಂಕಾರದ ‘ನಾನು’ ಎಂಬ ಸೋಹಂ ಭಾವವನ್ನು ಮರೆತು, ಸೇವಾ ಮನೋಭಾವದ ‘ದಾಸೋಹಂ’ ಎಂಬ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುವುದೇ ಮಾನವ ಬದುಕಿನ ಪರಮ ಗುರಿಯಾಗಬೇಕು. ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನಗಾಗಿ ಬದುಕುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಸಮಾಜದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕುವಾಗ ಸಿಗುವ ಆನಂದವೇ ದೈವಿಕವಾದುದು. ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆ ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಒಳಗಿನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಬೇಕಾದ ಬದಲಾವಣೆ.

ನಾನು ಎಂಬ ಅಹಂನ್ನು ಕರಗಿಸಿ, ಸಮಾಜವೇ ನಾನು ಎಂಬ ದಾಸೋಹದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವುದೇ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಪರಮಾವಧಿ.

ದಾಸೋಹ: ಒಂದು ಬಹು ಆಯಾಮದ ದಾರ್ಶನಿಕ ಮತ್ತು ವೈಚಾರಿಕ ಮಂಥನ; 'ದಾಸೋಹ' ಧಾರ್ಮಿಕ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ವಿಶಾಲವಾದ ಜೀವನದೃಷ್ಟಿ. ಇದನ್ನು ಐತಿಹಾಸಿಕ, ತಾತ್ವಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ನೆಲೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಇಂದಿನ 'ವ್ಯಕ್ತಿವಾದ' (Individualism) ಎಂಬ ಅಹಂನ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಕೆಡವಲು ಸಾಧ್ಯ.

ಭಾರತೀಯ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿದರೆ, ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ 'ಸಹಬಾಳ್ವೆ' ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಜೀವಾಳವಾಗಿತ್ತು. ವೇದಗಳ ಕಾಲದ 'ಸಹನಾ ಭವತು' ಮಂತ್ರದಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಶರಣರ 'ಕಾಯಕವೇ ಕೈಲಾಸ'ದವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸಮಷ್ಟಿಯ ಹಿತವನ್ನೇ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿವೆ. ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಸಮಾಜಗಳು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸಮುದಾಯಗಳಾಗಿ ಇದ್ದಾಗ ಪರಸ್ಪರ ಅವಲಂಬನೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಕೈಗಾರಿಕಾ ಕ್ರಾಂತಿಯ ನಂತರ ಮನುಷ್ಯನು ಯಂತ್ರದ ಭಾಗವಾದಂತೆ, ಅವನ ಅಹಂಕಾರವು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ 'ದಾಸೋಹ' ಅಥವಾ ಪರಸ್ಪರ ಹಂಚಿಕೆಯ ಮನೋಭಾವ ಕಡಿಮೆ ಆಯಿತೋ, ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಯುದ್ಧಗಳು ಹೆಚ್ಚಾದವು.

ತಾತ್ವಿಕವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ, 'ಸೋಹಂ' (ನಾನೇ ಬ್ರಹ್ಮ) ಎಂಬುದು ಅದ್ವೈತದ ಪರಮಾವಧಿ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆಯಿಂದ ಪಡೆದಾಗ, ಅದು "ನಾನೇ ಎಲ್ಲ" ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರದ ಕವಚವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, 'ದಾಸೋಹಂ' ಎಂದರೆ ನಾನು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಸಣ್ಣ ಭಾಗ, ನಾನು ವಿಶ್ವದ ಸೇವೆಗೆ ಮೀಸಲು ಎಂಬ ವಿನಮ್ರತೆ. ತತ್ವಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಕಾರ, ಆತ್ಮದ ವಿಸ್ತಾರವೇ ದಾಸೋಹ. ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸಮಾಜದ ಭಾಗವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ 'ನಾನು' ಎಂಬ ಸೀಮಿತ ಅಹಂಕಾರ ಮರೆಯಾಗಿ, 'ವಿಶ್ವ' ಎಂಬ ವಿಶಾಲ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಜಾಗೃತಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇದು ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ವಾರ್ಥದ ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸುವ ತಾತ್ವಿಕ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿದೆ.

ವೈಚಾರಿಕವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ವ್ಯಕ್ತಿವಾದವು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಏಕಾಂಗಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ. ಮನುಷ್ಯ ಸುಖವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಯಂತ್ರವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಕಾರ, ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಪೋಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅತಿಯಾದ ಸಾಧನೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ, ದಾಸೋಹ ಅಥವಾ ಸೇವೆಯು ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ 'ಆಕ್ಸಿಟೋಸಿನ್' ಎಂಬ ಹಾರ್ಮೋನನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಇದು ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ತರ್ಕದಿಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಅನುಭವದ ಮೂಲಕ ಸೇವೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ವೈಚಾರಿಕತೆ ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.

ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ದಾಸೋಹವು ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಅಸ್ತ್ರ. ಇಂದಿನ ಜಾಗತಿಕ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಅಸಮಾನತೆಯು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿದೆ. ವ್ಯಕ್ತಿವಾದವು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಸಮಾಜದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿರುವುದರಿಂದ, ಅವನು ತನ್ನ ನೆರೆಹೊರೆಯವರ ನೋವನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದಾನೆ. ದಾಸೋಹದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯು ಸಾಮಾಜಿಕ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಮರುಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಆಹಾರದ ದಾನವಲ್ಲ, ಜ್ಞಾನ, ಕೌಶಲ್ಯ ಮತ್ತು ಸಹಾನುಭೂತಿಯ ಹಂಚಿಕೆ. ಇದು ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು 'ಸಮಾಜದ ತುಣುಕು' ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಇದರಿಂದ ಸಮಾಜವು ಸುಸ್ಥಿರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯ.

ಭಾರತೀಯ ಇತಿಹಾಸವು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಮಷ್ಟಿ ಹಿತವನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದೆ, ಆಧುನಿಕತೆಯು ವ್ಯಕ್ತಿವಾದವನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದೆ.

'ಸೋಹಂ' ಮತ್ತು 'ದಾಸೋಹಂ' ಎಂಬುದು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಸೇವೆಯೆಡೆಗೆ ಸಾಗುವ ಮಾನಸಿಕ ಪಯಣದ ದಿಕ್ಸೂಚಿಗಳಾಗಿವೆ. ಸೋಹಂ ಅಹಂಕಾರದ ಸಂಕೇತವಾದರೆ, ದಾಸೋಹಂ ನಮ್ರತೆ ಮತ್ತು ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ.

ಆಧುನಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿವಾದದಿಂದ ಸಮಾಜದ ವಿಭಜನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದು,/ಉಂಟಾದ ಮಾನಸಿಕ ಏಕಾಂಗಿತನವನ್ನು ನೀಗಿಸಲು ಸೇವೆಯೇ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಔಷಧ.

ಕಾಯಕ ಮತ್ತು ದಾಸೋಹವು (ಸಮಾನತೆಯ ಸಮಾಜ ನಿರ್ಮಾಣ) ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಿ, ಸಹಬಾಳ್ವೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿದೆ.

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು (ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ದಾಸೋಹ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸುವುದು ಇಂದಿನ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯ) ಮತ್ತು ಯುವಜನರು ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಸಾಧನೆಯೊಂದಿಗೆ 'ಸೇವಾ ಮನೋಭಾವ'ವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಾಗ (ಸೇವೆ ಎಂಬುದು ಪ್ರಚಾರದ ಸಾಧನವಾಗದೆ, ನೈಜ ಬದ್ಧತೆ) ಮಾತ್ರ ಸಮತೋಲಿತ ಸಮಾಜ ನಿರ್ಮಾಣ ಸಾಧ್ಯ.

 ವರದಿ: 

- ಕಿರಣ್ ದಾನಿ, ಸಂಪಾದಕರು, ರಣಗಲ್ ನ್ಯೂಜ್. © ಸರ್ವ ಹಕ್ಕು ಕಾಯ್ದಿರಿಸಲಾಗಿದೆ.

All Rights Reserved: The complete rights of this column belong to 'RanagalNewz'. Republishing parts or the entirety of this article without prior permission is unlawful. Copyright © 2026