ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮದ ಮೂಲ ತತ್ವ: 'ಸಮಾನತೆ'

ಸಂಪಾದಕೀಯ:

ಲಿಂಗಭೇದವಿಲ್ಲ: ಕಾಯಕಜೀವಿಗಳಾದ ಶರಣರಿಗೆ ಉನ್ನತ-ಕೀಳು ಎಂಬ ಭಾವನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಮಠಾಧೀಶರ ಆಚರಣೆ - ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಸಂಘರ್ಷ ಮತ್ತು ವಿವೇಚನೆಯ ಅಳವಡಿಕೆ; ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ವಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಮಠಾಧೀಶರ ಆಚರಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತೀವ್ರ ಚರ್ಚೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಲಿಂಗೈಕ್ಯರಾದ ಶ್ರೀಗಳ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಶ್ರೀಗಳು ಪಾದವನ್ನಿರಿಸಿದ ಘಟನೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಪರ-ವಿರೋಧದ ಅಲೆಗಳನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದೆ. ಈ ಕುರಿತು ಎರಡು ಭಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ:

ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮದ ಮೂಲ ತತ್ವ: 'ಸಮಾನತೆ'; ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ತಳಹದಿ ಎಂದರೆ 'ಸಮಾನತೆ'. ಬಸವಣ್ಣನವರ ವಚನಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಎಲ್ಲರೂ ಕಾಯಕಜೀವಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಾನರು. ಇಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದದ್ದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಗುರುವು ಭಕ್ತನಿಗೆ ಸತ್ಯದ ದಾರಿ ತೋರಿಸುವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕನಷ್ಟೇ, ದೇವರಿಗೆ ಸಮಾನನಲ್ಲ. ಶರಣರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕಾಯಕಜೀವಿ ದೈವಿಕ ಸ್ವರೂಪದವನು. ವಚನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಗುರು ಮತ್ತು ಭಕ್ತನ ನಡುವೆ ಇರುವ ಸಂಬಂಧ ಆತ್ಮೀಯತೆಯದ್ದೇ ಹೊರತು ಅಧೀನತೆಯದಲ್ಲ. ಗುರುವು ಭಕ್ತನಿಗೆ ಸತ್ಯದ ದಾರಿ ತೋರಿಸುವ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ. ಅಂತಹ ಗುರು ಭಕ್ತನ ಶಿರದ ಮೇಲೆ ಪಾದವಿಡುವುದು ಎನ್ನುವುದು ಶರಣರ ವಚನಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವರ ವೈಚಾರಿಕತೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದದ್ದು. ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ 'ಲಿಂಗ'ವೇ ಸರ್ವಶ್ರೇಷ್ಠ, ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ, ವ್ಯಕ್ತಿ ಪೂಜೆ ಅಥವಾ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪಾದಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ, ವಚನಗಳ ತತ್ವಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುವುದೇ ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮದ ನಿಜವಾದ ಸಾರವಾಗಿದೆ. ಕಾಯಕಜೀವಿಗಳಾದ ಶರಣರಿಗೆ ಉನ್ನತ-ಕೀಳು ಎಂಬ ಭಾವನೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಗುರು-ಲಿಂಗ-ಜಂಗಮ: ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ 'ಗುರು'ವಿಗೆ ಗೌರವ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಆ ಗುರುವು ಭಕ್ತನಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ದೈವಿಕತೆಯನ್ನು ಕಾಣುವವನಾಗಿರಬೇಕು. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಶಿರದ ಮೇಲೆ ಪಾದವಿಡುವುದು ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮದ ಶರಣ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲದ ಕ್ರಮ. ಈ ಆಚರಣೆಯು ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮದ ಮೂಲ ತತ್ವಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಅನೇಕ ವಿಚಾರವಾದಿಗಳ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಚಿಂತಕರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಾಗಿದೆ.

ಪೌರಾಣಿಕ/ವೈದಿಕ ಪ್ರಭಾವ: ಶಿರದ ಮೇಲೆ ಪಾದವಿಡುವುದು ಅಥವಾ 'ಪಾದೋದಕ' ಪಡೆಯುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಗುರುವನ್ನು ಮನುಷ್ಯೋತ್ತಮನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದು ವೈದಿಕ ಅಥವಾ ಕೆಲವು ತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಬಸವಣ್ಣನವರ 'ವಚನ' ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೆ ಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲ. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಲಿಂಗಾಯತ ಮಠಾಧೀಶರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಕೆಲವು ಬಾಹ್ಯ ಆಚರಣೆಗಳು ಶರಣ ತತ್ವಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿವೆ ಎಂದು ವಿದ್ವಾಂಸರು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮ ಇದನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆಯೇ?; ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮವು ಇದನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಬಸವ ತತ್ವ: "ನಮ್ಮ ಕೂಡಲಸಂಗಮದೇವಯ್ಯಾ, ಉರಿವ ಕೆಂಡವ ನಾಲಗೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಾತನಾಡಬೇಕು" ಎನ್ನುವ ಶರಣರು, ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ನಡುವೆ ಅಂತರವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಅಥವಾ ಒಬ್ಬರನ್ನು ಅಧೀನಗೊಳಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ.

ಶಿರ ಮತ್ತು ಪಾದ: ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಶಿರವನ್ನು 'ಇಷ್ಟಲಿಂಗ'ಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಲಿಂಗವೇ ಸರ್ವೋಚ್ಚ. ಗುರುವು ಲಿಂಗವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವ ದಾರಿಹೋಕನೇ ಹೊರತು, ತಾನೇ ಲಿಂಗವಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ, ಗುರುವು ಭಕ್ತನ ಶಿರದ ಮೇಲೆ ಪಾದವಿಡುವುದು ಶರಣ ತತ್ವದ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದದ್ದು ಎಂದು ಲಿಂಗಾಯತ ಸಮುದಾಯದ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುತ್ತಾರೆ.

 

ವೈದಿಕ ಪರಂಪರೆಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ (ಗುರು-ಶಿಷ್ಯ ಸಂಪ್ರದಾಯ) ಪಾದ ಪೂಜೆ: ಗುರುಪರಂಪರೆಯ ಭಕ್ತಿ ಭಾವದ ಪ್ರತೀಕ?; ಭಾರತೀಯ ಸನಾತನ ವೈದಿಕ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ 'ಗುರು ಬ್ರಹ್ಮ, ಗುರು ವಿಷ್ಣು, ಗುರು ದೇವೋ ಮಹೇಶ್ವರಃ' ಎಂಬ ಉಕ್ತಿಯಿದೆ. ಈ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಗುರುವಿಗೆ ದೇವರಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಶಿಷ್ಯನು ಗುರುವನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಈಶ್ವರನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಆತನ ಪಾದದ ಧೂಳನ್ನು ಶಿರದ ಮೇಲೆ ಹೊರುವುದು ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ಭಕ್ತನು ಗುರುವನ್ನು 'ಪರಮಾತ್ಮನ ರೂಪ' ಎಂದು ನಂಬಿದಾಗ, ಆ ಪಾದದ ಸ್ಪರ್ಶವು ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಆಶೀರ್ವಾದವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಪಾದಗಳನ್ನು ಶಿರದ ಮೇಲೆ ಹೊರುವುದು ಎನ್ನುವುದು ಶಿಷ್ಯನ ಅತೀವ ಭಕ್ತಿ, ಶರಣಾಗತಿ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸಿನ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ. ಶಿಷ್ಯನು ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಗುರುವಿನ ಪಾದದ ಧೂಳನ್ನು ಶಿರದ ಮೇಲೆ ಹೊರುವುದು ಆತನ ಶರಣಾಗತಿಯ ಸಂಕೇತ. ಇಲ್ಲಿ ಪಾದದ ಸ್ಪರ್ಶವು ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಆಶೀರ್ವಾದವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಅಹಂಕಾರದ ಪ್ರತೀಕವಾದ ಶಿರವನ್ನು ಗುರುವಿನ ಪಾದಕ್ಕೆ ಅರ್ಪಿಸುವುದು ಈ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ.

ಪಾದಪೂಜೆ: ಗುರುಪರಂಪರೆಯ ಭಕ್ತಿಭಾವದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ - ಒಂದು ದಾರ್ಶನಿಕ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ; ಭಾರತೀಯ ಸನಾತನ ಧರ್ಮದ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಗುರು-ಶಿಷ್ಯ ಪರಂಪರೆಯು ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವಾದ ಮತ್ತು ದೈವಿಕವಾದ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಶಿಷ್ಯನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಗುರುವಿನ ಸ್ಥಾನವು ದೇವರಿಗಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾದದ್ದು ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಸಾರುತ್ತವೆ.

"ಗುರುಬ್ರಹ್ಮ, ಗುರುರ್ವಿಷ್ಣುಃ ಗುರುರ್ದೇವೋ ಮಹೇಶ್ವರಃ" ಎನ್ನುವ ಶ್ಲೋಕವು ಗುರುವಿನಲ್ಲಿ ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳ ದೈವಿಕತೆಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತನು ಗುರುವನ್ನು ಮನುಷ್ಯನನ್ನಾಗಿ ನೋಡದೆ, ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಈಶ್ವರನ ಅವತಾರವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಸಮರ್ಪಣಾ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ತೋರುತ್ತಾನೆ.

ಪಾದಪೂಜೆಯ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿ ಪಥ; ಪಾದಪೂಜೆ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು ಪೂಜಿಸುವ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲ. ಶಿಷ್ಯನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಅಳಿಸುವ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಗುರುವಿನ ಪಾದಕಮಲಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವ ಒಂದು ಆಳವಾದ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿದೆ. ವೈದಿಕ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಶಿರವು (ತಲೆ) ಅಹಂಕಾರದ ಕೇಂದ್ರ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಶಿಷ್ಯನು ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರದ ಪ್ರತೀಕವಾದ ಶಿರವನ್ನು ಗುರುವಿನ ಪಾದಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದಾಗ, ಆತ ತನ್ನ ಅಹಮಿಕೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ನಿರ್ಮಲನಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಈ ಆಚರಣೆಯ ದಾರ್ಶನಿಕ ಸಾರ. ಪುರಾಣ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ದತ್ತಾತ್ರೇಯ, ವಶಿಷ್ಠ, ಸಾಂದೀಪನಿ ಮುನಿಯಂತಹ ಗುರುಗಳ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಶಿಷ್ಯರು ಸಕಲ ವಿದ್ಯೆಗಳನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದಾರೆ. ಗುರುವಿನ ಪಾದದ ಧೂಳು ಮಂತ್ರದ ಅಕ್ಷರಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಪವಿತ್ರವಾದುದು ಎಂದು ನಂಬುವ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪಾದಪೂಜೆಯು ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದ ಒಂದು ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಾಜ ಮಹಾರಾಜರು ಸಹ ತಮ್ಮ ಗುರುಗಳ ಪಾದಕ್ಕೆ ಶಿರಬಾಗಿ, ಅವರ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಪಡೆದು ರಾಜ್ಯಭಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ವ್ಯಕ್ತಿ ಪೂಜೆಯಲ್ಲ, ಗುರುಪೀಠಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಅನನ್ಯ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿದೆ.

ಭಕ್ತಿಯ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತನು ತಾನು ಯಾರು, ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆತು ಗುರುವಿನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ತರ್ಕಕ್ಕಿಂತ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒತ್ತು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಗುರುವು ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಸನ್ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಕಾಯಕ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದ ಮೂಲಕ ಶಿಷ್ಯನು ಗುರುವಿನಿಂದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ದಿವ್ಯ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ. ಗುರುವು ತನ್ನ ಜ್ಞಾನದ ಭಂಡಾರವನ್ನು ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಧಾರೆ ಎರೆಯುವಾಗ, ಶಿಷ್ಯನು ವಿನಯದಿಂದ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಪಾದಪೂಜೆಯು ಒಂದು ಮಾಧ್ಯಮವಾಗುತ್ತದೆ.

 

'ಯೋಗ್ಯ' ಪದದ ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ಹಿನ್ನೆಲೆ; ಈ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು 'ಯೋಗ್ಯ' ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ.

ಯೋಗ್ಯ ಪದದ ಮೂಲ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ: 'ಯೋಗ್ಯ' ಎಂದರೆ ಅರ್ಹವಾದದ್ದು, ಉಚಿತವಾದದ್ದು ಅಥವಾ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಾಗುವಂತದ್ದು ಎಂದು ಅರ್ಥ. ಈ ಪದವು ಸಂಸ್ಕೃತದ 'ಯುಜ್' (Yuj) ಎಂಬ ಧಾತುವಿನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದು, 'ಸೇರಿಸುವುದು' ಅಥವಾ 'ಒಗ್ಗೂಡಿಸುವುದು' ಎಂದರ್ಥ.

ಎಲ್ಲಿ, ಹೇಗೆ, ಯಾಕೆ?: ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಡೆಸುವಾಗ, ಯಾವ ನಡವಳಿಕೆಗಳು ಸಮಾಜದ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಸರಿಹೊಂದುತ್ತವೆ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲು ಈ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಯಾರಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ?: 'ಯೋಗ್ಯತೆ' ಎನ್ನುವುದು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆಚರಣೆ, ಸಂದರ್ಭ ಮತ್ತು ಅವರು ನಂಬಿರುವ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಶರಣರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ 'ಯೋಗ್ಯ' ಎಂದರೆ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದು; ವೈದಿಕರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ 'ಯೋಗ್ಯ' ಎಂದರೆ ಗುರು ಪರಂಪರೆಗೆ ವಿಧೇಯವಾಗಿರುವುದು.

ಧರ್ಮವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲದೆ, ವಿವೇಚನೆಯೂ ಹೌದು. ಆಚರಣೆಯು ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆಯೇ ಅಥವಾ ಮನುಷ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ನಡುವೆ ಅಂತರವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆಯೇ? ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯ. 'ಯೋಗ್ಯ' ಎನ್ನುವುದು ವ್ಯಕ್ತಿನಿಷ್ಠವಾದದ್ದು. ನಂಬಿಕೆಗಳು ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದರೆ, ವಿವೇಚನೆಯು ಮನುಷ್ಯರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ಎರಡು ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ನಿಮ್ಮ ಅಂತರಾತ್ಮಕ್ಕೆ ಯಾವುದು ಯೋಗ್ಯವೆನಿಸುತ್ತದೆಯೋ, ಅದನ್ನೇ ವಿವೇಚನೆಯಿಂದ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.

 

"ಶರಣರ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಶರಣ ತತ್ವಕ್ಕೆ ಅಪಚಾರವೇ?", ವಚನಗಳಲ್ಲಿನ ಸಮಾನತೆಗೂ, ಸದ್ಯದ ಆಚರಣೆಗೂ ಇರುವ ಅಂತರ, ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮದ ವಿದ್ವಾಂಸರು, ಮಠಾಧೀಶರು ಮತ್ತು ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಏನು?

ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಿಗತವಾಗಿ ನೋಡುವ ಬದಲು, 'ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಮರುಶೋಧನೆ' ಅಥವಾ 'ಬಸವತತ್ವದ ಪುನರ್ಮನನ' ಎಂಬ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸುವುದು ಉತ್ತಮ. ಇದು ಓದುಗರಿಗೆ ಧಾರ್ಮಿಕತೆಯ ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ವಚನಗಳ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅರಿಯಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಒಂದು ಘಟನೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಸುಧಾರಣೆಯ ಚರ್ಚೆಯಾಗಬೇಕು.

"ಓದುಗರೇ, ಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆಗಳು ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ಶರಣ ತತ್ವವಿದೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಗುರುವನ್ನು ದೈವವೆಂದು ನಂಬುವ ವೈದಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿದೆ. ನಾವು ಈ ಎರಡು ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ನಿಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕಾರ, ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ವಿವೇಚನೆಗೆ ಯಾವುದು ಸೂಕ್ತವೆನಿಸುತ್ತದೆಯೋ, ಅದನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನಿಮಗೆ ಇದೆ."

ವರದಿ: 

- ಕಿರಣ್ ದಾನಿ, ಸಂಪಾದಕರು, ರಣಗಲ್ ನ್ಯೂಜ್. © ಸರ್ವ ಹಕ್ಕು ಕಾಯ್ದಿರಿಸಲಾಗಿದೆ.

All Rights Reserved: The complete rights of this column belong to 'RanagalNewz'. Republishing parts or the entirety of this article without prior permission is unlawful. Copyright © 2026